مرکز فرهنگی بی نام افغانستان
آقای وزیر صاحب بی اطلاع و بی فرهنگ وزارت محترم اطلاعات و فرهنگ افغانستان چندی قبل بر اساس حکمی نگارستان ملی را بنام گالری ملی نام گذاری کرد که گویا واژه ای نگارستان یک کلمه پارسی ایرانی از کشوربیرونی داخل ادبیات زبان افغانستان شده است ، جناب وزیر صاحب بی خبر ازینکه همین گالری ملی از کجا آمده داخل این کشور گردیده یا اینکه وزیر محترم قاچاق کرده تحفه از کشورهای خارج به مردم افغانستان هدیه نموده است،تا یک کار بی فرهنگی را به مردم کرده باشد. بنابر اعتراض بعضی رسانه ها و شخصیت های ادیب افغانستان وزیر محترم مجبور شد که این کلمه را از روی دویوار برچیند و در جستجوی کلمه ای از نوع افغانی آن باشد متاسفانه ایشان موفق نشدن که با تلاش خستگی ناپذیر خویش این واژه را از زبان پشتو و دری پیداکند، این مرکز فرهنگی افغانستان مدت هاست که بی نام ونشان است .
جناب وزیر بیکار و بی تلاش با درایت کامل بدون اینکه به مصالح ملی فکر کند توانست آتش سمتی ولسانی را در بین مردم بر افروزد که آن عبارت بود ازبرکناری یک خبر نگار رسانه ملی که به خاطر به کار بردن زبان مادری خویش در تهیه گذاریش محکوم به اخراج از وظیفه گردید ، به تعقیب همین ماجرا یک سلسله تظاهرات براه افتاد که هیچ گاه بروز کردن چنین یک مسایل به مصلحت نظام و مردم افغانستان نیست.
اگر یک شخص واژه پوهنتون را بکار میبرد هم جرم نیست ویا کلمه دانشگاه را بکار میبرد هم مرتکب کدام اشتباهی نگردیده همه زبانهای افغانستان مورد احترام تمام اتباع کشور است .
زبان دری و پشتو به حیث زبان ملی افتخار تما م ساکنین افغانستان بوده وخواهد بود هرآنکس که بخواهد از طریق احساسات مردم افغانستان به نفع خود کار کند رویکرد جامعه افغانی به او منفی و دندان شکن خواهد بود.
وزیر محترم فعلاً توجه خویش را به طرف این خانه فرهنگی افغانستان نماید بهتر خواهد بود چرا که مدت هاست که این مرکز بدون نام ونشان است.
نوشته شده در Sat 5 Apr 2008ساعت 16 توسط علی احمد مـــــددی
|
نگاه بر تحولات ولایت دایکندی در سال 1376
در گام نخست نگاه شتابان بر اوضاع امنیتی ولایت دایکندی در سال که گذشت می افگنیم ، در واقع همه امورات ارتباط مستقیم با این روند دارد، این موضوع در مقایسه با دگر ولایات افغانستان در این مناطق آرام و بدون کدام چالش امنیتی بسیار عمده دیده شده است . یک بار ویا دوبار بین دولت و طالبان در ولسوالی کجران برخورد صورت گرفت اما خسارات و تلفات بسیار زیاد را در بر نداشت خوشبختانه مردم همیشه با دولت در همه امورات همکار است میتواند پروگرام های مختلف به آسانی طرح و تطبیق گردد.
با وجود آماده بودن بستر مناسب برای اجرای برنامه های ملی وبین الملی درین ولایت متاسفانه توجه مقامات بسیار کمرنگ است ، آگاهان به این باور است که اگر وضعیت به همین روند ادامه پیدا کند دایکندی نیز به صفوف ولایت های نا امن شامل خواهد شد زیرا دیده میشود که آن ولایات که جنگ بشدت ادامه دارد و مردم هم با دولت همکار نیست پروژه های باز سازی و عمرانی تخصیص داده میشود ولی درمناطق که مردم آرام و مدد رسان بدولت خود هست هیچ کار صورت نمی گیرد.
این قضیه را میتوان ازدید گا ه های مختلف مطالعه و ارزیابی کرد. در مورد اول طرح اشتباه دولت ونهاد های بین الملی برای اجرای برنامه های توسعه اعمار مجدد درافغانستان مبنی بر این که هر ولایت که نا امن باشد کار صورت گیرد این خود مناطق آرام را به طرف بی امنی میکشاند مسئله دگر کار کردن دست های بیرونی در برهم زدن نظم عامه و بیشتر ساختن تشنجات ارزیابی گردیده است. در سال که گذشت دایکندی شاهد کدام اجرای برنامه خاص انکشافی نبوده است که ممکن موارد بالا هم درین مورد دخیل باشد.
وزارت شهر سازی ومسکن تعهد سپرده بود که ماستر پلان شهری مرکزولایت دایکندی را به اجرا بگذارد ولی تابحال شاهد هیچ کاری درین مورد نیستیم بجز اینکه شهردار سودجو اختلاص گر پول مردم دایکندی را بالا کشیده به حساب شخصی خویش انتقال دهد، شایعه براین است که شهردار محترم تمام پولهای که از مردم اخاذی کرده یعنی به بهانه توزیع زمین برای بدست آوردن یک سودی از آن به بانگ حساب معیادی باز کرده که دریک مدت و زمان استفاده فراوان از آن بدست آورد.
تنها در مورد فعالیت های سکتور معارف کارهای را در بعضی ساحات مشاهده میتوانیم اما نه به پیمانه که توقع میرفت دراینجا مسئله نیاز ها برعملکردها اصلاً مطرح نیست اگر بنا باشد که بر ضرورت و در خواست مردم وهمچنین چشم داشت آنان این قضیه را برسی کنیم هیچ کاری را مشاده نمیتوانیم ، بازهم بر همه قضایا انسان باید از دوربین واقعیت های عینی جامعه امروزی نگاه کند معارف هم درین میان چالشها و مشکلات خودش را داشته که خارج از توان یک تیم بوده که دوران می طلبد این مسائل حل گردد، درین اواخر کارشناسان علوم تربیتی ومعارف هم ازرشد وانکشاف معارف ونهادها و موسسات مربوط به آن خبر داده اند، امید میرود که درسال های آینده شاهد بهبودی درین بخش باشیم زیرا در هرجامعه ستون وفقره هرکشورآموزش و پرورش است این نهاد اگر تقویه و رشد کند در واقع تمام مردم بسوی یک آینده روشن و امید بخش رهسپار خواهد شد.
نوشته شده در Thu 3 Apr 2008ساعت 6 توسط علی احمد مـــــددی
|
